کشتی نوح را میبینم که سیل زدگان بی پناه را نوید نجات می دهد .

مسیح را میبینم که با دم مسیحاییش مردگان زنده دل را بیدار می کند

او می آید ُ می آید و دنیا را از اکثیر عدالت و انسانیت پر می کند.

می آید و با آمدنش باغ دل بیچارگان را آباد و امید ظالمان را نا امید می کند.

  ما نیز میگوییم بیا 

بی ا که آمدنت مژده ی آب است به تشنگان .

بیا و بهشت را برایمان در زمین معنا کن که دیدنت برابر هزاران  

 بهشت است.

با آمدنت تمام زیباییها در برق چشمانت خلاصه میشود  

گلهادربرابرعطر نفست دیگر بوئی نخواهد داشت و آسمان نیز  

آبی خود را در برابر آبی وجودت به فراموشی خواهد سپرد

 مادر کودک سر به سجده برده و می نالد.

ولی در شهر کسی نیست ،همه در اتقهای تاریک و تنک مادیات زندانی شده اند .

دیگر کسی خنده کودک را ،که به جهانی می ارزد ،ارزشی قائل نیست و مادر همچنان می نالد ،پدر دستهای ناتوان خود را به روی صورت خود گذاشته و آرام اشک می ریزد.

کودک همسایه با شکم گرسنه آرام خوابیده است. چشمان معصوم خود را بر روی تمامی رنجهای دنیا  بسته است.

آهی می کشد تا تمام دنیا را به آتش آه خود بسوزاند، تا دنیا را از داشتن خود محروم کند .

کودک همسایه با شکم گرسنه آرام خوابیده است، مادر می نالد، پدر اشک می ریزد و کودک در خواب تمام شکمهای گرسنه کودکان همسایه را با دعای خیر خود سیر میکند .

در شهر هیچ کس نیست، همه در کوچه پس کوچه های ترافیک و اداره و شرکت  گم شده اند و بهار را فراموش کرده اند، بهاری که شکوفه های لبخند کودکان همسایه را با خود داشت.

کودک همسایه آرام خوابیده است، او دیگر گرسنه نیست، او می رود تا دنیا را با فریاد رفتن خود بیدار کند

 ولی هیچ کس این فریادها را نمی شود .